Thursday, June 9, 2011

Baritone Explosion! (Live At Nick's)The Rein de Graaff Trio(Re)





"Barítono Explosión!" es un título bastante bueno para un CD en el que el barítono saxofonistas Ronnie Cuber y Nick cuernos Brignola cruz.

Ciertamente que los músculos de su camino a través de una versión enérgica de "Suavemente Al igual que en una mañana salida del sol", que es cualquier cosa menos suave. Y sus versiones de "A Night in Tunisia" y "Blue Train" en realidad son las explosiones de sonido. Cuber y Brignola las canciones de rock.

Pero en lugar de puntillas rumor a través de "In a Sentimental Mood", y no hay muchas cosas más sensual que un par de barítonos profunda que subsisten en cada nota. Es algo así como Barry White adaptado por el jazz.

Pianista Rein De Graaf y su trío son grandes, también, impulsar el ritmo de las canciones más rápido y la adición de color y sensible llena de los más lentos.

"Barítono Explosión!" es, sin duda vale la pena mirar.
Benjamin Herman Sonny Fortune Rein de Graaff
Paradox, Tilburg - vrijdag 27 februari 2009
Tekst & Beeld door Louis Obbens

Sinds jaar en dag ziet Rein de Graaff zich als een warm pleitbezorger van de bebop en hardbop in Nederland. Deze stromingen vertegenwoordigen voor hem de ware Jazz en zijn diep geworteld in zijn muzikale systeem. Veelzeggend is het dat de Graaff de stelling aanhangt dat er na Coltrane niets wezenlijks is veranderd in de Jazz. Daar valt gelukkig over te discussiëren! Ontegenzeggelijk zorgt zijn passie en visie voor een uniek verschijnsel op de podia. De Graaf slaagt er al vele jaren in beroemde Amerikaanse muzikanten uit het bebop en hardbop idioom naar Nederland te halen. Een willekeurige greep uit de muzikanten die het trio de Graaff begeleid heeft zijn: James Spaulding,Houston Person, Frank Morgan, Bud Shank en Lee Konitz. En dan nu Sonny Fortune! 

Deze altist en fluitist speelde oorspronkelijk in een R&B stijl. Zijn bekendheid vloeit vooral voort uit het feit dat hij de eerste helft van de jaren ’70 deel uitmaakte van de band van Miles Davis. De muziek van Miles Davis uit deze periode is relatief onbekend maar was vernieuwend, uitdagend en avontuurlijk. Maar het had weinig uit te staan met bop.
Voor z’n retraite in 1975 maakte Miles, met name op de twee live platen, Agartha enPangaea, furore. Dit door het spelen van psychedelische jazz, gelardeerd in donkere, dreigende Afrikaanse ritmes. Fortune speelde op het album Pangaea in het nummerGondwana een langdurige, fijnzinnige, trance-volle fluitsolo als intro op de wah-wah trompet-uithalen van de meester zelf. Maar ook zijn percussieve alt-solo, op het nummerZimbabwe, is al even indrukwekkend als inventief. Natuurlijk heeft Sonny Fortune zich tijdens zijn jazz-carrière ook vanuit een wat klassiekere invalshoek laten zien. Dit als sideman van ondere andere McCoy Tyner, Nat Adderley en Elvin Jones, maar ook als band-leider in onder andere hommages aan John Coltrane en Thelonious Monk. 
De gelegenheidsformatie van Rein de Graaff Trio met Sonny Fortune en Benjamin Herman had in Paradox veel publiek getrokken om aan te horen wat deze kruisbestuiving zou gaan opleveren. 

Rein de Graaff Marius Beets Eric Ineke

Vooropgesteld moet worden dat de muziekkeuze van de avond bestond uit een groot aantal bekende jazzcomposities van met name Ellington, Monk en Coltrane. Door afwisseling van up-tempo bop nummers, zoals in het openingsnummer ‘The Night Has A Thousand Eyes’ en in ballads zoals ‘In A Sentimental Mood‘, trok het optreden als in een wervelwind voorbij. De beide altisten vochten geen klassiek duel uit maar vulden elkaar aan. Behoudens de thema’s speelden ze hoofdzakelijk los van elkaar, in hun eigen speeltrant. Er was sprake van een muzikale zoektocht in positieve zin. Creatief, energiek en vol zeggingskracht. Herman ietwat steviger en gearticuleerder en Fortune meer sferisch en bij vlagen opzwepend! Zonder ook maar iets te kort te doen aan de overige nummers waren ‘Equinox’ en ‘Impressions’ van Coltrane de hoogtepunten van de avond. Hier werd niet alleen het bop-idioom omspeelt maar werden de meeste risico’s genomen in een bijna optimaal muzikaal resultaat! ‘Equinox’ kende een door Herman uitgevoerde donkere solo in een voor hem ongekend dreigende sfeer. Hierin maakte hij volop gebruik van het lage register van zijn altsaxofoon. Het vervolg van Fortune kende een ingetogen start maar culmineerde gaandeweg, middels steeds scherpere uithalen, in een expressieve apotheose. Bijna instinctief gespeeld, doordrenkt van herhalende notenpatronen en langdurig aanhoudende tonen. ‘Impressions’ leek Fortune nog meer op het lijf geschreven. Opzwepend en bezwerend, welhaast schreeuwend, volgde hij verder het pad van zijn voorbeeld Coltrane. De reactie van Herman was terugslaan in een in een weergaloos opgebouwde swing, die ruig en vunzig werd beëindigd. Dit alles werd al even lyrisch als ritmisch uitgedragen. 

Het trio van de Graaf was zowel de aanstichter als de motor van het geheel en een niet weg te denken fundament voor de solo’s van de beide saxofonisten. Bijna volledig in dienst van de blazers, zonder zichzelf volledig weg te cijferen. Naast de bebop en hardbop was met name de geest en invloed van John Coltrane de bindende factor tijdens deze avond. Weliswaar in een niet vernieuwend maar wel een vol passie en swing gespeelde twee-setter van zeer hoog niveau! Gedenkwaardig!

Line-up:

Rein de Graaff: piano
Erik Ineke, drums
Marius Beets: Contrabas

gastspelers:

Sonny Fortune: altsaxofoon
Benjamin Herman: altsaxofoon 
http://www.jazzpodium.com/pivot/entry.php?id=769


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com

No comments:

Post a Comment